از دیپلماسی فوتبال تا جایزه نوبل و اسکارو عریان شدن گل شیفته

و انواع و اقسام جایزه هایی که طی این سالها ی اخیر به بعضی از جمله شیرین عبادی و امثال اکبر گنجی ها داده شده وتا هیاهوو هوچی گری برای یک فیلم  متوسط داستانی-تکنیکی درواقع بخشی از سیاست غرب در مقابل رژِیم ایران بوده ا ست که از تجربیات متفاوت جنگ سرد میبا شد و راهکار چنین سیاستی هم تبلیغات وزمینه سازی برای سیاستهای کلانی قدرتهای غربی وا مپریالیستی برای سوراخ کردن رژیمهایی است که دیگر برای سیاستهای جدید وا ستراتژیک عمو وسام دنبالچه هایش آداپته نیستند .

یک روزی دیپلماسی فوتبال درچهارچوب سیاست "دیالوگ انتقادی "سود بردن از کیک های بزرگ "رفرم "گرایانه ای بود که خاتمی در ا روپا با عبای سفید پخش میکرد و همه این کشورها عاشق "دیالوگ انتقادی " با این رژیم شده بودند که اسم دیگر ببر وبخوربود تا امروز که دیگر سیاست عمو سام بر تغییر تا حذف این رژیم وجانشین کردن با جاکشهای نفرات  وگروههای سیاسی میباشند که به عنوان "اپوزیسیون "بخشا به شغل شریف جاکشی های متفاوت از تبلیغاتی تا سیاسی و یا پا درمیانی ویا مانند رضا پهلوی و رجوی به نوکری مستقیم کمر همت بسته اند .
در همین رابطه هم هست که از یک آدم متوسط سیاسی مانند شیرین عبادی برنده جایزه نوبل ساخته میشود و از یک فیلم متوسط جدایی نادر از سیمین کاندیدای جایزه اسکار وحتی شاید برنده آن شود . این سیاست جدید رو ی دیگر همان دیپلماسی فوتبال در چهارچوب وراستای "دیالوگ انتقادی "برای بردن و خوردن است محتوی که همان بردن وخوردن است وغارت است فرقی نکرده است تنها متدها و ابزارها و  رسیدن به کیک های بزرگتر نفتی و سیاسی و نظامی دیگر ابزارش ا ز دیالوگ نرم به دیالوگ سخت وتا تحریم وجنگ رسیده است .
هوچی گری گل شیفته و جایزه اسکار گرفتن فیلم متوسط جدایی نادر از سیمین نیز در همان راستای جایزه گرفتن امثال خانم شیرین عبادی و .... میباشد که اکنون ا لبته در یک فاز دیگر از سیاست ببر وبخور امپریالیستی قرا ر دارد.