در یک بحثی که با دوستان خود داشتم این سوال فعلی مطرح شده در اپوزیسیون مطرح میشد که اکنون کدام مقوله مهم تر است :جلوگیر ی از جنگ و تجاوز ویا سرنگونی ؟ ویا این موضوع مطرح بود که اگر متجاوز وارد شد باید در مقدم به سوی سرنگونی رژیم رفت ویا بسیار ساده تر بر دشمن خارجی است در ابتدا شلیک میکنی ویا دشمن داخلی ات رژیم ؟
به این دوستان گفتم شما در ابتدا باید ببینید که ا ز کدام منظر به این مساله نگاه میکنید ؟ مثلا کسانی در "اپوزیسیون "وجود دارند که جنگ را مورد استقبال قرار میدهند مانند مجاهدین خلق ، سلطنت طلب ها و... و دسته دومی هستند که فکر میکنند که با جنگ درواقع یک "فرصت "برای سرنگونی رژیم پیش میاید مانند حزب کمونیست کارگری که به قول حمید تقوایی که میگوید جنگ را برایش ما "تصمیم "نمیگیریم پس باید در زمان شروع جنگ باید به "سوی سرنگونی رژیم حرکت کنیم ". این دیدگاه هم تقریبا مانند دیدگاه اول است چون بهیچ روی نمیخواهد عملا برای جلوگیری از جنگ فعالیتی داشته باشد ولی میخواهد به یکباره برای "سرنگونی "برود و در واقع جنگ را "یک فرصت"برای خود میداند که رژیم را سرنگون کند وعملا از جنگ استقبال میکند. کسان دیگری هم هستند که میگویند :اگر یک گلوله داشته باشم ودشمن خارجی وارد شده باشد این گلوله را به تجاوزگر خارجی میزنم
ولی به نظر من اشتباه عمدی و سهوی این جریانات د راین است که یک چیز را نمیفهمند که اگر کسی واقعا برای یک دگرگونی مردمی و برای آزادی و عدالت اجتماعی میخواهد رژیم را سرنگون کند وبا قدرت مردمی ، باید بداند که با شروع جنگ تمامی این سناریوها توهم میشود و بازنده ان مردم ایران برای رسیدن به عدالت اجتماعی و آ زادی میباشند . یعنی باید در ابتدا با تمامی قوا باید از یک جنگ خانمانسوز جلوگیری کرد که در واقع جنبش مردمی سوز هم هست .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر